بیوگرافی "ژاویر هرناندس" ("چیچاریتو")، شماره 14 جادویی باشگاه.

نام کامل: "ژاویر هرناندس بالکازار"
زاد روز: 1 ژوئن 1988
سن: 23 سال
زادگاه: گوادالاخارا - مکزیک
بلندای قامت: 1.75 متر
پست تخصصی: مهاجم مرکزی
شماره پیراهن "منچستر یونایتد": 14

"ژاویر هرناندز بالکازار" ("خاویر هرناندس" یا "هاویر هرناندز" یا "ارناندس" یا "ارناندز") (به اسپانیایی: Javier Hernández Balcázar) (زاده 1 ژوئن 1988) که بیش تر مردم او را با لقب "چیچاریتو" (یا به تلفظ بهتر "چیکاریتو") (به اسپانیایی: به معنای نخود فرنگی کوچک) می شناسند، یک فوتبالیست مکزیکی است که به عنوان مهاجم در جمع "شیاطین" باشگاه بازی می کند. "چیچاریتو" اولین مکزیکی باشگاه است. او پسر ژاویر هرناندس گوتیرز، فوتبالیست حرفه ای فوتبال است. دوران کودکی: "ژاویر" در محله جالیسکا در شهر گوادالاخارا (گوادالاجارا یا گوادالاژارا) در کشور مکزیک به دنیا آمد. او اولین بار در سن 7 سالگی در لیگ آماتور نو نهالان بازی کرد. پدر او ژاویر هرناندس گوتیرز که خود مهاجم اسبق تیم ملی مکزیک نیز بود، گفته است که هیچ ‌گاه فکر نمی‌ کرده است که پسرش تبدیل به بازیکن حرفه ‌ای فوتبال شود. "چیچارو" در سن 9 سالگی به تیم سی. دی. گوادالاخارا پیوست و اولین قرار داد حرفه ‌ای خود را در 15 سالگی امضا کرد. او برای مسابقات جام جهانی زیر 17 سال آماده بود. اما مصدومیت ناگهانی ‌اش، باعث دوری او از این مسابقات شد البته در ‌‌نهایت، مکزیک توانست قهرمان شود. سوابق باشگاهی: 1) سی. دی. گوادالاخارا: "هرناندس" بازی خود را با تیم دوم چیواس گوادالاخارا آغاز کرد و بعد ها توانست به تیم اصلی راه پیدا کند. 2) "منچستر یونایتد": سران باشگاه "منچستر یونایتد"، اولین بار در اوکتوبر 2009 و در تور مکزیک، با این بازیکن آشنا شدند و بعد از مشاهده چند بازی از وی، گزارش‌ های مثبتی درباره او دریافت کردند. به دلیل سن کم "چیچارو"، باشگاه می ‌بایست مدتی برای امضای قرار داد با وی صبر می‌ کرد. اما به دلیل بازی ‌های خوب "ژاویر" و نزدیکی بازی ‌های جام جهانی، از آن جایی که ترس آن وجود داشت که فرصت امضای قرار داد با او را از دست بدهند، باشگاه هر چه زود ‌تر از موعد مقرر، برای خرید "هرناندس" اقدام کرد. در آپریل 2010، بالاخره سران باشگاه موفق به امضای قرار داد با "ژاویر هرناندس" شدند. شیوه بازی: "سر آلکس فرگوسن"، سرمربی پر افتخار باشگاه، "چیچاریتو" را بازیکنی دو پا، پر سرعت و گل زنی ذاتی توصیف می ‌کند. "سر آلکس" هم چنین گفته است که سبک بازی او شبیه به بازیکن اسبق باشگاه، "اوله گانر سولسشیر" نیز هست. ژوزه پادیلا، هم بازی سابق او نیز "چیچارو" را بازیکنی شگفت انگیز در هوا با وجود قامت کوتاه اش توصیف می ‌کند.

بیوگرافی "داوید ده ژیا کینتانا"، دروازه بان جدید باشگاه.

"داوید ده ژیا کینتانا" ("داوید ده خیا") در 7 نوامبر 1990 به دنیا آمد. او که یکی از محصولات آکادمی جوانان باشگاه آتلتیکو مادرید است. اولین فصل دوران حرفه ای اش را با تیم ذخیره های این باشگاه در دسته دوم اسپانیا سپری کرد. زمانی که سرژیو آسنژو، دروازه بان اول این باشگاه برای انجام بازی های ملی نمی توانست آتلتیکو مادرید را همراهی کند، او برای اولین بار به تیم اصلی دعوت شد. او اولین بازی اش برای این باشگاه را در لیگ قهرمانان مقابل تیم پورتو انجام داد. زمانی که روبرتو، دروازه بان این تیم، به دلیل مصدومیت قادر به ادامه بازی نبود. در آن دیدار آتلتیکو مادرید 2 بر 0 شکست خورد. درست 3 روز بعد، "داوید" اولین بازی اش در لا لیگا را مقابل رئال ساراگوسا در وینسنت کالدرون انجام داد. او در دقیقه 19 یک ضربه پنالتی را مهار کرد و کمک کرد تا تیم اش به پیروزی 2 بر 1 برسد. با ورود کیکه سانچس فلورس به عنوان سرمربی و  نمایش های ضعیف سرژیو آسنژو، "داوید" در هفته های پایانی فصل، به دروازه بان اول باشگاه تبدیل شد و 2 بار مقابل تیم های آتلتیک بیلبائو و والنسیا نیز عنوان بهترین بازیکن میدان را از آن خود کرد. هم چنین او در 8 دیدار لیگ اروپا از جمله دیدار فینال مقابل فولهام انگلستان که تیم اش 2 بر 1 به پیروزی رسید، درون دروازه ایستاد. او هم چنین در دیدار سوپر کاپ اروپا مقابل اینترناسیونال میلان (اینتر میلان) با مهار ضربه دیه گو میلیتو کمک کرد تا تیم اش 2 بر 1 به پیروزی برسد و این جام را نیز به دست بیاورد. در مورد دوران ملی او باید گفت که او در سال 2007 به تیم زیر 17 ساله های اسپانیا کمک کرد تا قهرمان اروپا شود و در جام جهانی همان سال نیز به عنوان نایب قهرمانی رسیدند. بازی های خوب او موجب شد تا در می 2010، ویسنته دل بوسکه، سرمربی تیم ملی اسپانیا او را در فهرست 30 نفره و اولیه تیم ملی اسپانیا برای جام جهانی 2010 قرار دهد. هر چند در نهایت او در بین 3 گزینه نهایی قرار نداشت. او هم چنین در سال 2011 با تیم زیر 21 ساله های اسپانیا بار دیگر قهرمان اروپا شد. وی حالا جانشین "ادوین ون در سار" کبیر است. اسطوره فراموش نشدنی باشگاه که حتی در سن 40 سالگی سوپر استار و نماد دروازه بانی جزیره بود. "ادوین" در بازی 7 خرداد 90 مصادف با 28 می 2011، در فینال لیگ قهرمانان اروپا از جهان فوتبال در عرصه دروازه بانی کناره گیری کرد تا حالا همه نگاه ها را کمی عقب تر به "داوید ده ژیا" بدوزد. حالا همه هوا داران باشگاه، از این دروازه بان جدید، انتظار درخشیدن دارند. دروازه بانی که به تازگی در جمع دروازه بانان جوان اسپانیا، درخشش نوینی گرفته است. اکثر مردم اسپانیا او را جانشین ایکر کاسیاس در چارچوب تیم ملی اسپانیا می دانند. چارچوبی که توسط ایکر، یک نسل از دروازه بانان اسپانیا را روی نیمکت ها نشاند. په په رینا و ویکتور والدس، مورد توجه ترین این سنگر بانان بوده و هستند. او با قرار گرفتن در جمع "شیاطین باشگاه"، حالا رقابت را با چند دروازه بان دیگر تیم آغاز کرده است. "توماش کوژاک"، "آندرس لیندگارد" و "بن آموس"، رقبای جدید او هستند. شاید در آتلتیکو مادرید، کمی خوش شانسی به او مجال بالا تر آمدن داد. ولی حالا باید تمام آن چه را که دارد، نشان دهد. چون از مشخصه های "سر آلکس فرگوسن"، اگر چه میدان دادن به جوانانی هم چون "ژاویر هرناندس"، ("چیچاریتو") "برادران داسیلوا" و "کریس اسمالینگ" بوده است، ولی آن چه از او مشخص تر است، بازی دادن به بازیکنان فعال تر است. دروازه بان نیمکت نشین "ادوین ون در سار"، "توماش کوژاک" بود که با آن که مدت ها است که در باشگاه فعالیت می کند، هیچ نقطه امنی را در زمین برای خود ایجاد نکرده است. این نکته، در مورد "آندرس لیندگارد" هم مشابه به نظر می رسد. ولی "داوید" باید بتواند درخشش خود را ادامه دهد. انتظارات از او بالا است و باید به این انتظارات پاسخ مثبت بدهد. همه انتظار دارند که سال آینده، بیستمین قهرمانی باشگاه را جشن بگیرند. همه دوست دارند که مانند فصل 2011-2010، تیم بازی باخته خانگی نداشته باشد. همه انتظار دارند که با گل زنی "چیچاریتو" یا "وین رونی" با خیال راحت جشن بگیرند و خیال شان از برد راحت باشد. همه این ها فقط به 10 بازیکن دونده میدان بسته نیست. شاید درست باشد که بگویند 50 درصد فوتبال به پاس کاری درست است، ولی شاید از 50 درصد باقی مانده سهم بیش تر به دروازه بان بستگی دارد. از مشخصه های اصلی بازی بازیکنان باشگاه، کم گل زدن و بیش تر و بهتر دفاع کردن است. اکثر بازی ها "من یونایتد"، 1 یا 2 گل دارد. حال این دروازه بان است که باید به دقت از تارگت حریفان دفاع کند. این ها همه مسئولیت های دروازه بان جدید تیم، "داوید ده ژیا" است. امیدوار هستیم که او، جای خالی "ادوین" را محسوس تر نکند.

بیوگرافی 7 تاریخی باشگاه، "اریک کانتونا" فرانسوی.

نام: "اریک کانتونا"
افتخارات دوران بازی:
قهرمان جوانان اروپا 1988
قهرمان لیگ فرانسه 1889 و 1991
فاتح جام حذفی انگلستان 1994 و 1996
بهترین بازیکن انگلستان از سوی بازیکنان 1994

قهرمان لیگ انگلیس 1992، 1993، 1994و 1996

بهترین بازیکن انگلستان از سوی روز نامه نگاران 1996
45 بازی و 20 گل برای تیم ملی فرانسه

"اریک کانتونا"، فوتبال حرفه ‌ای خود را خیلی سریع آغاز کرد. او در سن 17 سالگی به باشگاه اوسر رفت. او مدت 2 سال زندگی اش را در این باشگاه گذراند. او پس از این باشگاه به اف. سی. مارتیگو (FC Martigues) رفت. او پس از بازی خوب در این 2 باشگاه، از طرف تیم ملی زیر 21 سال فرانسه دعوت شد. او در آن سال توانست جام اروپا زیر 21 سال ها را دریافت کند. این اولین افتخار ملی او بود. او پس از این قهرمانی به باشگاه المپیک مارسی دعوت شد. پس از این باشگاه، در باشگاه ‌های جیرونیز بوردو و مون پلیه بازی کرد. او در این باشگاه ‌ها هم بازیان حرفه ‌ای و با تجربه ‌ای هم داشت. مانند کارلوس والدراما کلمبیایی و لوران بلان. کم کم "اریک" داشت پخته می‌ شد. او در سال 1992 از یک باشگاه انگلستانی دعوت به همکاری دریافت کرد. این باشگاه باشگاه لیدز یونایتد بود. او مدت زیادی در باشگاه لیدز نماند. فقط به اندازه نیم فصل در این باشگاه توپ زد. در ترانسفر ‌های بین فصل، او به باشگاه بزرگ "منچستر یونایتد" منتقل شد. مبلغ قرار داد او 1.2 میلیون پوند بود. در جام حذفی انگلستان، در سال 1994 "منچستر یونایتد" توانست با 4 گل که 2 گل آن را "اریک کانتونا" زده بود، چلسی را ببرد. او در سال 1995، 1 گل زیبا هم به ثمر رساند. این گل با یک حرکت کونگ فو به تیم کریستال پالاس زده شد. (!!!) "سر آلکس" درباره این بازیکن ماندگار گفته بود: «این بازیکن برای من، بازیکنی کلیدی است و او را به این سادگی ها از دست نخواهم داد.» در سال 1997، "اریک کانتونا"، "رایان گیگز"، "دیوید بکهام" جوان، "گری نویل" و "پاول اسکولز" با هم، دایره خطرناکی برای حریف ساخته بودند. "اریک کانتونا" در 181 بازی که برای باشگاه انجام داده است، 80 گل به ثمر رسانده ‌است. او پس از خدا حافظی از فوتبال، مدتی هم سرمربی جوانان باشگاه بود. اما بالاخره آن را رها کرد و به کار های تلویزیونی مشغول شد. هوا داران باشگاه، در پایان قرن بیستم، او را به عنوان اسطوره "اولدترافورد" برگزیدند. "کانتونا" چند سالی است که در فوتبال ساحلی فعالیت می کند و یکی از عوامل ترویج این رقابت ها در جهان محسوب می شود! جملاتی از اریک کانتونا: (با همان لحن همیشه شوخ طبعانه و با مزه اش!) «بهترین لحظه ام؟ لحظات خوب زیادی دارم. اما یکی را به همه ترجیح می دهم. آن هم وقتی بود که با لگد آن هولیگان (تماشاگر نما) را زدم. من درس نخوانده ام. ولی زندگی کرده ام. شما نمی‌ توانید با خواندن، همه چیز را یاد بگیرید. زندگی به شما درس خواهد داد! چیزی که درون کتاب ها پیدا نخواهید کرد. من به آدم هایی که همه چیز را بیش از حد ممکن با روشن فکری تحویلت می ‌دهند، اعتماد ندارم. کار این آدم ها، احساسات را می ‌کشد. باید گاهی اوقات به خودت اجازه دهید که کنترل کار هایتان را از دست بدهید. من یک حس آشوب گری و شور و هیجان جوانی را در "منچستر یونایتد" تجربه کرده ام. شاید زمان ما را از هم جدا کند. اما هیچ کس نمی‌ تواند منکر این مساله شود که پشت پنجره ‌های شهر منچستر، عشقی دیوانه به فوتبال، شادی و موسیقی وجود دارد. وقتی ثروتمندی، به داشتن رولز رویس افتخار می کنی و وقتی فقیری، به داشتن رنو! ایرلندی ها باید مقابل پا های "روی کین" زانو بزنند. نه این که او را سر زنش کنند. چون "کین" بهترین بازیکنی خواهد بود که می ‌توانند به او ببالند. فوتبال مثل عشق است. اگر نتوانی 90 دقیقه مثل من دوام بیاوری، نمی ‌توانی برنده باشی. من شجاع بودم. می دانم که بدون شجاعت نمی‌ توان فوتبال بازی کرد.

---

با تشکر فراوان از احسان مرادی، دوست عزیز ام. مطالب فوق را از وبلاگ وی دریافت کردم. البته با ویراستاری مختصر و سطر بندی، مقداری تصحیح شده است. برای مراجعه به وبلاگ تازه افتتاح شده او، این جا کلیک کنید!

بیوگرافی "سر روبرت بابی چارلتون"، اسطوره باشگاه و جزیره. + تیم برتر ذهن او در عصر فوتبال خود اش!

نام کامل: "سر روبرت بابی چارلتون"
متولد: 11 اوکتوبر 1937
ملیت: انگلستانی
پست: مهاجم
ویژگی ها: جنگندگی و شوت های ویران کننده
افتخارات مهم شخصی:
بهترین بازیکن اروپا در سال 1966
بهترین بازیکن جام جهانی 1966
بهترین گل زن تاریخ تیم ملی انگلستان
افتخارات ملی:
قهرمان جام جهانی 1966
افتخارات باشگاهی:
قهرمان لیگ فوتبال انگلستان در سال های 1957، 1965 و 1967
قهرمان FA کاپ انگلستان در سال 1963
قهرمان لیگ اروپا در سال 1968
قهرمان FA Community Shield کاپ اروپا
در سال های 1956، 1957، 1965 و 1967

"بابی چارلتون" با نام کامل "روبرت بابی چارلتون"، اسطوره فوتبال انگلستان و یکی از برترین بازیکنان تاریخ فوتبال جهان در تاریخ 11 اوکتوبر 1937 در اشتینگتون کانتی ردهام انگلستان متولد شد. وی فوتبال خود را از باشگاه "منچستر یونایتد" شروع کرد. زندگی نامه ورزشی وی خیلی کوتاه خواهد بود. چون او کل دوران اوج خود را در یک تیم سپری کرده است. وی در تیم مدرسه فوتبال ایست نورث امبرلند کشف شد و در 19 سالگی، در سال 1956 به باشگاه "منچستر یونایتد" پیوست و تا سال 73 در شهر منچستر و در "باشگاه شیاطین" ماندگار شد. او در 17 سالگی با "منچستر یونایتد" قرار داد امضاد نمود و به جرگه بازیکنان تیم پیوست. او نخستین بار در فصل 1957-1956 برای باشگاه در لیگ انگلستان به میدان رفت و در طی 14 مسابقه، 10 گل به ثمر رساند و همراه تیم فاتح مسابقات لیگ شد. سال بعد، در جریان سقوط هوا پیمای حامل بازیکنان باشگاه، در فرودگاه مونیخ از این حادثه جان سالم به در برد و در فینال جام حذفی حضور یافت. هر چند این مسابقه 2 بر 0 به سود بولتون به پایان رسید. در همین سال او نخستین بازی ملی اش را برای تیم ملی انگلستان در برابر تیم اسکاتلند انجام داد که با پیروزی 4 بر 0 انگلستان به پایان رسید. بالاخره "چارلتون" به همراه باشگاه، در دیدار پایانی جام حذفی 1963 مقابل لستر به پیروزی رسید تا فاتح این جام شود. در جام جهانی 1962، به همراه تیم ملی انگلستان حضور داشت. ولی علی ‌رغم ارائه بازی ‌های بسیار خوب به موفقیتی دست نیافت. در دهه 1960 او به همراه "جورج بست" و "دنیس‌ لاو" (اسطوره های قدیمی باشگاه) مثلثی فوق ‌العاده در تیم تشکیل داد که 2 مقام قهرمانی لیگ و یک مقام قهرمانی جام باشگاه های اروپا، دست آورد آن بود. اما اوج هنر "چارلتون" در جام جهانی 1966 بود که به همراه تیم ملی انگلستان به مقام قهرمانی جهان رسید. در این مسابقات، رهبری فوق ‌العاده او و گل‌ های حساسی که به ثمر رساند، به خصوص 2 گلی که به تیم پرتغال در نیمه ‌نهایی زد، پایه ‌گذار اولین و آخرین قهرمانی انگلستان در جام جهانی بود. در پایان جام جهانی 1966، او عنوان بهترین بازیکن جام را کسب نمود و در این سال‌ صاحب توپ طلای بهترین بازیکن فوتبال اروپا هم شد! در دیدار تیم ‌های ملی انگلستان و آلمان غربی در مرحله یک چهارم پایانی جام جهانی 1970 که به شکست 3 بر 2 آن ها انجامید، "چارلتون" یک صد و ششمین و آخرین بازی ملی خود را انجام داد و رکورد 49 گل ملی را از خود بر جای نهاد که تا امروز شکسته نشده است!!! 3 سال بعد، پس از انجام 606 بازی در لیگ انگلستان و به ثمر رساندن 199 گل برای "منچستر یونایتد"، از فوتبال حرفه ‌ای کناره ‌گیری نمود. "بابی چارلتون" در سال 1994 به پاس خدمات فراوان اش، به لقب «سر» مفتخر گشت. 17 سال بازی در "من یونایتد" نشان از علاقه، تعصب و آمادگی بدنی بالای وی دارد. "سر چارلتون" در 606 بازی در باشگاه، 199 گل به ثمر رسانده است. بالاخره رکورد بیش ترین حضور او توسط "رایان گیگز" اسطوره، در فینال مسکو سال 2008 شکسته شد. (باشگاه در آن فینال با بردن چلسی، قهرمان چمپیونز لیگ شد!) در سال 1973، وی شهر منچستر را به قصد پرستون نورث اند ترک کرد و یک فصل را در این تیم بازی کرد که موفق می شود در 38 بازی 8 گل به ثمر برساند. وی بالاخره در سن 37 سالگی تصمیم به خدا حافظی از مستطیل سبز می گیرد. در رده ملی، وی در 3 دوره جام جهانی 1962، 1966 و 1970 بازی کرد که اوج قدرت وی در جام جهانی 66 لندن بود که چشم ها را خیره کرد. وی در جام جهانی 1966، با بازی های درخشان خود و با غلبه بر آلمان، به مقام قهرمانی رسید. در آن مسابقه ها، "چارلتون" به عنوان بهترین بازیکن جام هم برگزیده شد. اما این پایان کار نبود و "سر بابی" در همین سال، توپ طلای اورپا را هم مال خود کرد و بهتربن بازیکن اروپا شناخته شد. در این سال، انگلستان با بزرگان خود از جمله بنکس در دروازه، بابی مور، هورست، هانت و عده ای دیگر از بزرگان، آلمان آماده را مغلوب کرد تا کاپ قهرمانی به خانه برگردد. در دوره مربی گری هم از سال 1974 تا 1984، برای تیم ویگان آتلتیک خدمت کرد و از سال 1984 تا کنون هم عضو دائمی هیئت مدیره باشگاه "منچستر یونایتد" بوده است. درخشش "بابی چارلتون" در عرصه نگارش: "سر بابی چارلتون" این بار نه عنوان برترین فوتبالیست بلکه عنوان بهترین اتو بیوگرافی ‌نویس انگلستان را از آن خود کرد. کتاب «سال‌ های بازی من در "منچستر یونایتد"» که توسط "بابی چارلتون"، فوتبالیست اسطوره ای اواخر دهه 1960 و اوایل دهه 1970 انگلستان نوشته شده است، به عنوان بهترین زندگی نامه خود نوشت از سوی منتقدان این کشور شناخته شد!! این کتاب، با اشاره های تاریخی این فوتبالیست مشهور به روی داد های ورزشی، توانسته است توجه فوتبال دوست های جزیره را به خود معطوف کند. "بابی چارلتون" که به عنوان شوالیه ای مبارز در عرصه فوتبال، محبوب مردم انگلستان بوده است و به همین دلیل هم موفق به دریافت جایزه افتخار و لقب «سر» شد، هم واره به عنوان شخصیتی متفاوت و لج باز مطرح بوده است!! در این کتاب مطالب جالبی به چشم می‌خورد، از رابطه او با ران آتکینسون که او را با صفت «غرغروی کبیر» می نامید گرفته تا چه گونگی روی آوردن او به فوتبال و ... . او ضمن معرفی زادگاه اش و خانواده ای که در آن به دنیا آمد و بیش تر شان هم از طبقه معدن چیان اشینگتون بودند، استعداد ویژه خود را در فوتبال، ارثیه ای از سوی خانواده مادری اش می داند که بیش تر شان به صورت ژنتیک فوتبالیست بودند. کلی میلبورن، از مشهور ترین این بستگان است که در نیوکسل توپ می‌ زد. برای نسلی که هرگز شاهد فوتبال "بابی چارلتون" نبوده اند، این می ‌تواند جالب باشد که سبک او به عنوان فصلی متفاوت از فوتبال، سال‌ هاست که در مدرسه‌ های فوتبال اروپا تدریس می ‌شود!! "دیوید بکهام" نیز در دوران رشد خود در این مدرسه، فوتبال را فرا گرفت. بهترین تیم تاریخ از نگاه "سر بابی چارلتون": "سر بابی چارلتون"، بازیکن اسطوره ای باشگاه، بهترین تیم تاریخ فوتبال از دیدگاه خود را روی کاغذ آورده است. او بهترین ها را از میان بازیکنان سال های دور انتخاب کرده است و تنها بازیکنانی را که هم عصر او نبوده اند، اما در سیاهه بهترین ها حضور یافته اند، "پیتر اشمایکل" و "روی کین" هستند. حالا ترکیب انتخابی او و توضیحات او را مرور می کنیم: «دروازه بان: "گوردون بنکس"» نمی توانستم از بین "بنکس" و "اشمایکل" یکی را انتخاب کنم. اما در نهایت تصمیم گرفتم "گوردون" را برگزینم. زیرا در طول دوران بازیگری خود، با او رو به رو شده بودم. بازی مقابل "گوردون" شبیه یک کابوس بود. شما به عنوان یک مهاجم روحیه خود را از دست می دادید. زیرا او همه توپ ها را مهار می کرد. در انگلستان با او هم تیمی بودم. بدون تعارف می‌ گویم، وقتی او را در درون دروازه‌ داشتیم، خیال مان از بابت گل نخوردن راحت بود. او یک قهرمان بود. فکر می‌ کنم انتخاب درستی انجام داده ‌ام. «دفاع راست: "ژلما سانتوس"» او بین سال‌ های 1954 تا 1966 در 4 جام جهانی شرکت کرد و بهترین مدافع راستی است که تا کنون دیده ‌ام. او را در نقش دفاع وسط نیز دیده بودم. ولی به نظر من، او می ‌توانست در همه جای زمین بازی کند. «دفاع میانی: "بابی مور"» برای انتخاب بهترین بازیکن این پست نیز به مشکل برخورد کردم. نمی ‌توانستم "جان چارلز" را در این تیم جا ندهم. ولی "بابی" نیز فوق‌ العاده بود و ترکیب وی با "بکن‌ باوئر" را بیش تر می ‌پسندم. "بابی" می‌توانست بازی را پیش‌ بینی کند. حتی می‌ توانست حرکت مهاجم رو به روی اش را حدس بزند و مانع از ادامه‌ کارش شود. «دفاع میانی: "فرانتس بکن ‌باوئر"» کیفیت بازی وی شباهت بسیاری با "بابی ‌مور" داشت. بسیار عالی تکل می ‌زد و با یک پاس می ‌توانست جریان بازی را تغییر دهد. همیشه کنترل خوبی بر شرایط بازی داشت و هیچ گاه نمی ‌ترسید. بازی در برابر او کار بسیار مشکلی بود. «دفاع چپ: "سیلویو مارزولینی"» او در طول دهه‌ 60 برای آرژانتین درخشید. بازیکن بسیار محکمی بود و در پست خود، بهترین به شمار می‌ رفت. سرعت زیادی نداشت. ولی قدرت بازی خوانی او چیزی بود که همه را به تحسین وامی ‌داشت. اوج هنر نمایی وی، جام جهانی 1966 انگلستان بود. نوع بازی وی به شکلی بود که کنترل بسیار خوبی بر روی توپ داشت و همین مساله به وی فرصت می‌ داد که توپ را با خیال راحت از منطقه‌ خطر دور کند. «هافبک راست: "میشل پلاتینی"» هافبک ‌های زیادی مد نظر من بودند. ولی کلاس "پلاتینی" با سایرین تفاوت دارد. او می ‌توانست در کم ترین فضا ها، پاس ‌ها را ارسال کند. کاری که هیچ کس نمی ‌توانست آن را انجام دهد. به عنوان یک هافبک، گل ‌های بسیاری به ثمر می‌ رساند و در زمان خود بهترین بود. «هافبک میانی: "آلفردو وی استفانو" کاپیتان تیم» باهوش‌ ترین بازیکنی که تا کنون وارد زمین فوتبال شده است. نخستین باری که او را دیدم، در جام قهرمانی باشگاه ‌های اروپا بود و من از روی صندلی ‌های برنابئو شاهد بازی او بودم. نمی ‌توانستم از او چشم بردارم. با پاس‌ های دقیق می ‌توانست توپ را به همه جای زمین برساند. خوب گل می‌ زد و به تیم اقتدار خاصی می‌ داد. «هافبک میانی: "دانکن ادواردز"» حاکم مطلق میدان بود و غیر قابل مهار. فیزیک بدنی بسیار عالی داشت و می‌ توانست به هر شکلی که شده، توپ را از چنگ حریف درآورد. متاسفانه او در فاجعه‌ مونیخ کشته شد (خدا بیامرزد. یک سوپر استار بود.) و این مساله فقدان بزرگی هم برای "منچستر یونایتد" و هم برای تیم ملی انگلستان بود. در فوتبال امروز، هیچ بازیکنی را نمی ‌یابم که به خوبی او باشد. او با هر مقیاسی فوق‌ العاده بود. «هافبک چپ: "یوهان کرایف"» بسیار باهوش است. مغز اش برای فوتبال ساخته شده بود. کنترل‌ هایش بر روی توپ بسیار عالی بودند و به شکل غریزی می‌ توانست توپ‌ های بسیار خوبی برای هم تیمی‌ هایش ارسال کند. با استعداد بود و گل ‌های زیادی به ثمر می ‌رساند. حضور او در زمین به سایر بازیکنان روحیه می‌ داد. «مهاجم: "پله"» برای انتخاب مهاجم، بین 3 گزینه فکر می ‌کردم. "پله"، "مارادونا" و "پوشکاش". ولی نتوانستم "پله" را خارج از ترکیب قرار دهم. بیش تر مردم نیز "پله" را به "پوشکاش" ترجیح می ‌دهند. زیرا چیز های بیش تری راجع به او شنیده ‌اند. شاید "پله" بیش از حد مورد توجه قرار گرفته باشد. ولی اگر این 2 را با هم مقایسه کنید، فاصله زیادی بین آن ها نیست. زمانی که "پله" هزارمین گل خود را به ثمر رساند، (!!!) تمام نشریه ‌های دنیا عکس او را چاپ کردند و مطالب بسیاری در مورد اش نوشتند. وقتی این موضوع را به "پوشکاش" گفتم، وی در جواب گفت: «من هزارمین گل ام را 5 سال پیش به ثمر رساندم!» شاید بهتر است "پله" و "پوشکاش" در بین دو نیمه با هم تعویض شوند!! «مهاجم: "دیه گو آرماندو مارادونا"» او با سرعت زیادی توپ را حمل می ‌کرد. دیگر هیچ بازیکنی را همانند او ندیده ‌ام. حضور وی در تیم حریف، شما را به وحشت می ‌انداخت. به سختی می ‌توانستید او را متوقف کنید و همیشه خود اش را در موقعیتی قرار می ‌داد که بتواند گل زنی کند. «سرمربی: "سر آلکس فرگوسن"» فکر نمی ‌کنم برای این تیم، نیازی به مربی باشد. فقط باید به آن ها بگویید با سیستم 3-3-4 بازی کنند یا 2-4-4 . ولی اگر بخواهم کسی را برای مربی ‌گری انتخاب کنم، هیچ کسی جز "سر آلکس" نخواهد بود. او تنها کسی است که می ‌تواند هدایت چنین بازیکنانی را در دست بگیرد. نیمکت نشینان: «"پیتر اشمایکل"» یک دروازه ‌بان فوق ‌العاده. بهترین دروازه ‌بانی که "منچستر یونایتد" در تمام تاریخ داشته است. «"جان چارلز"» اگر بخواهید به صورت رندوم تیمی را انتخاب کنید، نمی ‌توانید "چارلز" را در آن جای ندهید. بازیکن بسیار بزرگی بود و روی تمام توپ ‌های هوایی تاثیر گذار بود. «روی ‌کین» یک رهبر مادر زاد بود و در زمین، بازی ‌های زیبایی ارائه می ‌داد. در طول دوران بازیکنی ‌اش، اشتباه‌ های زیادی انجام نداد. ولی هر گاه مرتکب اشتباه می ‌شد، پای آن می ‌ایستاد. «"فرانس پوشکاش"» هیچ گاه موقعیت ‌های تک به تک را از دست نمی ‌داد و همه‌ آن ها را تبدیل به گل می‌ کرد. رکورد گل ‌های ملی او حیرت ‌آور است. او در ترکیب رئال مادرید نیز گل‌ های بی‌ شماری به ثمر رسانده است.

---

این بود بیوگرافی و دست نوشته های اسطوره فوتبال "منچستر یونایتد"، "سر بابی چارلتون" همیشه به یاد ماندنی. با تشکر فراوان از احسان مرادی، دوست عزیز ام. مطالب فوق را از وبلاگ وی دریافت کردم. البته با ویراستاری مختصر و سطر بندی، مقداری تصحیح شده است. برای مراجعه به وبلاگ تازه افتتاح شده او، این جا کلیک کنید!

بیوگرافی "اشلی یانگ"، ستاره تازه "من یونایتد".

"سر آلکس فرگوسن" دومین خرید تابستانی اش را نیز از بین ستاره های جوان انگلستانی انجام داد. او که پیش از این "فیل جونز"، مدافع تیم زیر 21 ساله های انگلستان را از بلک برن راورز خریده بود، امروز "اشلی یانگ"، هافبک، مهاجم استون ویلا و تیم ملی انگلستان را به خدمت گرفت. از هواداری آرسنال تا بازی در کنار لوئیس همیلتون: "یانگ" از پدری جامائیکایی و مادری انگلستانی در هرت فورت شایر به دنیا آمد. او 2 برادر کوچک تر هم دارد که هر دو فوتبال بازی می کنند. لوئیس که در سال 2008 به واتفورد پیوست و کایل که از سال 2009 در آکادمی جوانان آرسنال بازی می کند. علی رغم این که پدر اشلی طرف دار تاتنهام هاتسپر لندن بود، او و برادران اش، آرسنال را به عنوان تیم محبوب شان انتخاب کردند. به دلیل نزدیکی خانه شان با زمین تمرین آرسنال، او تمرینات توپ چی ها را از نزدیک تماشا می کرد. قهرمان دوران نوجوانی او یان رایت بود و "یانگ" اعلام کرده است که خوش بخت بوده است که توانسته بود این مهاجم بزرگی انگلستانی را بار ها از نزدیک ببیند. "یانگ" یک هم کلاسی مشهور هم داشت. او در مدرسه با لوئیس همیلتون، قهرمان انگلستانی فرمول 1 هم کلاس بود و بار ها با هم فوتبال بازی کرده بودند!! دوران حرفه ای: "یانگ" دوران حرفه ای را از تیم واتفورد آغاز کرد. البته او دوران چندان خوبی را در آکادمی باشگاه سپری نکرد. اما در نهایت توانست نظر مدیران باشگاه را جلب کند و قرار دادی حرفه ای با واتفورد امضا کرد. او در اولین فصل حضور اش در تیم اول این باشگاه در فصل 2004-2003 تنها 5 بازی انجام داد. اما روز های خوب او از فصل بعد آغاز شد. او در آن فصل 34 بازی برای واتفورد انجام داد و عنوان بهترین بازیکن جوان فصل باشگاه را از آن خود کرد. اما فصل 2006-2005 نقطه عطف زندگی "اشلی یانگ" بود. او و واتفورد روز های درخشانی را پشت سر گذاشتند و توانستند با عبور از حریفان قدرت مندی مانند کریستال پالاس و لیدز، به لیگ برتر  راه پیدا کنند. در پایان فصل، 3 باشگاه برای خرید "اشلی" پیش نهادی 5 میلیون یورویی ارائه دادند. اما واتفورد هیچ یک را نپذیرفت. تا او فصل 2007-2006 را با پیراهن همین باشگاه آغاز کرد. اما در ماه ژانویه، پیش نهاد 8 میلیون یورویی استون ویلا را دیگر نتوانستند رد کنند. تا به این ترتیب "اشلی یانگ" عنوان گران ترین بازیکن تاریخ باشگاه واتفورد را به خود اختصاص دهد. او چند روز قبل از آن انتقال، اولین بازی اش را برای تیم ملی انگلستان مقابل اتریش انجام داد تا به عنوان یک ملی پوش، پای به ویلا پارک بگذارد. دوران حضور او در استون ویلا اگر چه با افتخارات تیمی زیادی همراه نبود، اما از لحاظ فردی او بازی های بسیار درخشانی انجام داد. او در اولین بازی اش برای ویلا گل زنی کرد و در اولین فصل کاملی که در این باشگاه حضور داشت، بار ها به عنوان بهترین بازیکن بازی های استون ویلا انتخاب شد. بازی های خیره کننده او در فصل 2011-2010، موجب شد تا کاپلو از او در ترکیب اصلی سه شیر ها در رقابت های مقدماتی یورو 2012 استفاده کند و در دیدار اخیر مقابل سوئیس نیز گل زنی او بود که مانع شکست انگلستان شد. او توانایی بازی در هر دو سمت خط میانی و هم چنین به عنوان مهاجم دوم را دارد. باید دید "سر آلکس" قصد دارد از او در چه پستی استفاده کند؟